Gezi

Aydın Selcen: 23 Haziran üzerine üfürizmalar

Masadaki “Kürt lokması”(*) boğazlarda kaldı, sahanın ortasındaki “Kürt kayası”(*) yerli yerinde duruyor.

Benden “adam yolcu mu üstat?” sorusunu yanıtlamamı isterseniz “evet muhterem” derim. “Ama’sı var mı” diye üstelerseniz, “ama hangi vadede ve şartlarda, bak onu bilemem” derim.

Ekrem İmamoğlu, 23 Haziran akşamı prestijiyle cumhurbaşkanı adayıdır. Bunu belirtmek de aymazlık değildir, saklanarak siyaset olmaz. İstanbul tekrar seçiminden çıkardığı harika skorla da, ta Beylikdüzü’nde (Beylikdüzü-Zincirlikuyu metrobüsle bir saat) seçim gecesi yaptığı mitinge iştirak ve o meydandaki coşkuyla da, kucaklayıcı telaffuzuyla de çok önemli bir kazanma mümkünlüğü olduğunu kanıtlamıştır.

Kürtler bir seçeneğe değil, bir imkana dayanak verdi. Üçüncü yol denilen işte o imkandır: Ülkemizin yerinden ve iştirakçi bir demokrasiyle, AB standartlarında aktif biçimde yönetilmesi imkanı. Üçüncü yol imkanını olur kılmanın biricik yolu, yeni anayasa. Veyahut küçük anayasa.

AKP, “istikşafi görüşmeler” gibisi “Türkiye İttifakı” serabıyla, “bak su var, gel kana kana iç” diyerek MHP yerine on yıllardır çölden geçen CHP’yi iktidara ortak etmek ister üzere. Böylelikle, CHP idareye ortak olduktan altı ay ila bir sene sonra, halka dönüp “işte gördünüz 17 küsur yıldır gül üzere yönetim ettiğimiz ekönüminin içine ettiler, memleketi yeniden bunlar batırdılar” demek isteyeceklerdir.

CHP de “kendiliğinden yıkılacak dama, ben neden payanda olayım; iktisat batsın, halk bunları sandıkta esasen kovalar” başında. Kıs kıs gülerek kenarda bekliyor, vaktin birinci kere kendilerinden yana olduğuna kani. Yapmak zorunda olan bu kere AKP, boş durup bekleme lüksü CHP’de.

CHP’nin kendi “istikşafi görüşme” kaşıklı zokası da on unsurluk küçük anayasa değişikliği paketi olsa gerek. Pakette ne var, bilmem, metni görmedim. Geldiğimiz noktadan en geriye tam parlamenter sisteme karşıt takla atılabileceğini artık sanmam. Kendimce o istikamette mümkün bir atağın faydası olacağına da inanmam. (Fransa tipi yarı-başkanlık benim kıt aklıma en çok yatan.) AKP yani Erdoğan pakete “he” diyecek de, CHP de iktidara o şartla ortak olacak -derler.

Türkiye’nin içine girdiği, daha doğrusu mevcut iktidar tarafından kusur üzerine yanlışla sokulduğu diplomasi, iktisat ve idare cenderelerinden çıkabilmesinin yolu bütüncül bir yenilenmeden geçiyor. HDP Eşbaşkanı Sezai Temelli de seçim gecesi yaptığı açıklamada “katılımcı lokal demokrasi vurgusu” yaptı. İstanbul Büyükşehir Belediye Lideri İmamoğlu, kendi ülkemizi komşu ülkelere benzetmeye çabalayanların yenildiğinden kelam etti. Bence haklıydı.

Gerçekten Selahattin Demirtaş da, seçime günler kala Yeni Yaşam’dan Ferhat Çelik’e verdiği mülakatta “Toplumsal yerde, halklar ortasında değerli bir empati ve yakınlaşma hissinin giderek güçlendiği anlaşılıyor. Bana kalırsa seçim sonrasında demokrasiye inanan bütün siyasi ve sivil örgütlenmelerin, şahsiyetlerin, hareket ve kümelerin ‘yeni anayasa’ başlığında bir ortaya gelerek, tabandan başlayan bir anayasa hareketini örgütlemeleri, bu formda güçlü ve unsurlu bir demokrasi cephesinde buluşmaları elzemdir. Toplumun ekseriyeti de buna her zamankinden daha hazırdır diye düşünüyorum.” diyordu.

Ramin Matin’in “Kusursuzlar” sinemasındaki müziğin bir kısım güftesi şöyle: “Yaz aşkları, yazda kalır bebeğim / günahları yaz da kitap olsun / bu geceyi en başa koy güzelim / öykümüz best-seller olsun.” Artık, CHP-İYİP ile HDP, bu minvalde karşılıklı birbirlerine 23 Haziran zaferini en başa koyacak bir yaz müziği söylerse, gerisi çorap söküğü üzere gelecek üzere duruyor. Yok, bunun yerine günahlarımızı paka çekmeye kalkarsak ciltlerce ansiklopedi dolduracağı kuşkusuz.

Zati biliyorsunuz Serdar Ortaç’ın da eski vokalisti, yeni pop-star Simge’ye meslek büyüğü olarak tavsiyesi “ya ağlatacaksın, ya oynatacaksın” imiş. 23 Haziran’da ağlatan kampanya kaybetti, oynatan kazandı. Hem de biz tam “oynatmaya az kaldı” derken. Dilerim şu şiddetli seyahatimizi düşe kalka değil güle oynaya tamamlamayı becerebilelim. Yeni bir biz, hepimiz, ortak vatan, birlikte kurulan gelecek tasarlayalım. Paylaşmak, dayanışmak, ilerlemek üzerinde uzlaşalım.

Ne hoş olurdu oturduğum yerden üfürmeyi tam burada, keyifli sonla kesebileydim. Fakat pazartesi sabahı Silivri’deydim: Sayın Osman Kavala ve Seyahat Davası’nda yargılanan arkadaşlarımıza kenardan takviye olmak için. Seçimin baş mimarlarından 17 yıl istemiyle yargılanan Sayın Canan Kaftancıoğlu’nun birinci duruşması ise 29 Haziran’da. İktidarın, İstanbul’da yediği yüzde on ve sekiz yüz bini aşan farkın manasını idrak edip edemediği bu ve gibisi alanlarda kendini belirli edecek.

Üzerine S-400 alımı, Suriye, Doğu Akdeniz üzere dış siyaset belâları üzerimize gelmeye devam edecek. İşte buralarda da ana muhalefetin kelam konusu yüzde on ve sekiz yüz bini aşan farkın manasını idrak edip edemediğini göreceğiz. Ana muhalefet, alternatif akılcı siyasetler üretmek ve iktidara “dur” demek yerine, “milli meselelerdir” şiarıyla yeniden masraf Erdoğan’ın gerisi sıra asker yazılırsa, onların da mevzuyu anlamadıkları belirli olacak.

Neyin olduğunu görüyoruz, nelerin olacağını ise dürüst olalım pek kestiremiyoruz. İmralı’dan mektup getirtip, Bahçeli’ye HDP’yi Öcalan’ı dinlememekle eleştirtecek derece oportünizme yönelen Erdoğan’ın, bir o derece radikal ve pragmatist iç ve dış siyaset seçeneklerinde bulunması da mümkün. Buna karşılık Prof. Dr. Cihan Balta ise “yönetim rasyonalitesinin omurgası olan bilgi akışının durmuş olduğunu” belirtiyor.

Yazının devamı burada.

İlgili Makaleler

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Başa dön tuşu